13 jaar en met het gezin uit huis gezet – “Dit had niet zover hoeven te komen..”

28-05-2019 | Het komt wel eens voor dat iemand het Jeugdplatform benadert en graag zijn/haar verhaal wilt delen. Enerzijds om een kijkje te geven in het leven van iemand die met jeugdhulp te maken heeft, anderzijds om te zorgen voor extra bewustwording onder jongeren, ouders en professionals. Dit is het verhaal van Nana.

Mijn naam is Nana, ik ben 15 jaar en woon in Amsterdam. Ik doe het goed op school en ben op zoek naar een bijbaan, iets in de richting van klantenservice. Hoewel het goed met me gaat, leef wel ik wel met een gebeurtenis die veel impact op mij heeft gehad en mij met vraagtekens achterlaat.

Uit huis gezet
Twee jaar geleden werden mijn moeder, mijn broer en ik uit huis gezet. Een zeer ingrijpende gebeurtenis die veel verdriet en boosheid met zich meebracht en mij nog steeds bezighoudt. Ik vraag mij nog steeds af hoe het heeft kunnen gebeuren dat mijn moeder, broer (toen 18) en ik (toen 13) zo op straat werden gezet. Ik herinner mij dat ik heel boos was op de deurwaarder. Hij heeft ons tenslotte uit huis geplaatst met als onze spullen.

Zorgen om mijn moeder
Nadat mijn ouders uit elkaar gingen, ging het met mijn moeder bergafwaarts. Financieel gezien was zij niet stabiel; haar ww-uitkering hield ermee op en zij had geen uitkering aangevraagd. Mijn moeder kwam toen in contact met het WPI, het Samen Doen team en Madi. Maar die hebben blijkbaar geen vinger aan de pols gehouden, aangezien we toch uit huis zijn gezet. Dit had niet hoeven te gebeuren.
Mijn moeder is de taal niet goed vaardig en ik vraag mij dan ook af waarom de hulpinstellingen bijvoorbeeld geen contact hebben gelegd met mijn broer van 18 jaar om hierin te ondersteunen. Of dat er op een andere manier is gekeken hoe zijn daarin ondersteund kon worden.
Ik ben er ook achter gekomen dat mijn vader alimentatie overmaakte naar mijn moeder. Maar op de een of andere manier is dit niet bij haar aangekomen. Wat is er met dat geld gebeurd vraag ik mij af.. Ik blijf me maar afvragen of mijn moeder het wel had gered als ze die alimentatie wél had gekregen. Ze had in ieder geval iets minder stress gehad.

Spirit
Na de stormachtige uithuisplaatsing werd ik tijdelijk geplaatst bij een crisisopvang van Spirit en vanuit daar weer overgeplaatst naar een andere opvang van Spirit. Hier werd ik goed ontvangen en het was fijn dat ik daar met leeftijdsgenoten was.

Hoe gaat het nu?
Wij zijn nu twee jaar verder en ik heb gehoord dat mijn moeder nog steeds geen uitkering heeft. Ik heb dit aangegeven bij de instellingen waar ik zo nu en dan contact mee heb, maar er lijkt niets te gebeuren. Ik zou zo graag willen dat dit geregeld wordt zodat mijn moeder kan ademen en haar leven weer kan opbouwen. Ik vind dat de hulporganisaties meer actie mogen ondernemen. Nu wordt er vooral veel gepraat..
Nog dagelijks spoken er allerlei vragen door mijn hoofd: hoe gaat het met mijn moeder, hoe kan het dat er zoveel hulpverlening betrokken was, maar dat er toch zover kon komen, etc. Ook ben ik door de uithuisplaatsing al mijn spullen kwijtgeraakt, ik heb maar 2 broeken. Ook dáár wordt ik iedere dag mee geconfronteerd.