‘Ik ben 15 en al een paar keer uit huis geplaatst…’ – het verhaal van een ervaringsdeskundige jongere

29-09-2015 ‘Ik ben 15 en al een paar keer uit huis geplaatst…’ – het verhaal van een ervaringsdeskundige jongere

Onlangs kwam het Jeugdplatform in contact met een jongere die graag zijn verhaal wilde delen. Hij is meerdere malen uit huis geplaatst en vindt het belangrijk dat professionals, gemeenteambtenaren, maar ook andere jongeren te horen krijgen hoe je dit als jongere ervaart. Dit is zijn verhaal.

‘Vroeger toen ik klein was woonde ik samen met mijn moeder en zusje. Het liep niet altijd even lekker thuis, want mijn ouders waren verwikkeld in een vechtscheiding. Toen ik ongeveer 4 jaar oud was stond opeens de politie bij ons op de stoep en zij hebben mij letterlijk uit de armen van mijn oma gerukt (mijn vader woonde bij zijn ouders, dus ik woonde toen ook even bij mijn opa en oma). Ik moest uit huis geplaatst worden, omdat er sprake was van seksueel misbruik. Maar dat ik uit mijn oma’s armen gerukt werd vond ik heel raar, want wij hadden toch niets fout gedaan? Hier ben ik best lang boos over geweest en eigenlijk doet het me nog steeds wel wat als ik er aan terug denk. Uiteindelijk ben ik terecht gekomen in een pleeggezin en mocht ik ongeveer 9 maanden niet bij mijn ouders thuis komen. Gelukkig mochten zij mij wel bezoeken.
Na een tijdje in het pleeggezin, mocht ik weer bij mijn moeder gaan wonen. Mijn ouders waren inmiddels gescheiden. Ze hadden soms nog wel contact, maar alleen als het om mij of mijn zusje ging en zelfs dan merkte je nog wel dat er spanningen waren. Dit is nu nog steeds het geval.
Op school ging het steeds slechter en van een normale basisschool moest ik naar het speciaal onderwijs. Maar dat hielp eigenlijk ook niet, want het ging nog steeds niet goed doordat ik me niet kon concentreren. Uiteindelijk ben ik van school gestuurd en moest ik naar de Bascule. Ik was het hier echt niet mee eens, net als mijn moeder. Pas na een paar weken zagen we allebei in dat dit de beste oplossing was en werkten we mee. Op zich had ik het best goed op de Bascule, de begeleiders waren aardige mensen en het groepje waarin hij terecht kwam was ook leuk. Met de mensen uit mijn groep kon ik goed opschieten, maar voor de rest vond ik dat er maar ‘rare’ mensen rond liepen. Er werd ook goed naar me geluisterd en ik kon er goed mezelf zijn. Achteraf vind ik het toch gek dat ik naar de Bascule moest, ik heb namelijk geen stoornis ofzo, dus ik hoorde daar niet thuis. Daar kwamen ze na 3 maanden ook achter, want toen mocht ik daar weg.
Na de Bascule heb ik een tijdje met mijn moeder gewoond en ging ik naar het Altra college. Hier werd ik best erg gepest, dus dat was geen leuke tijd! Inmiddels ben ik weer uit huis geplaatst. Momenteel woon ik in Gelderland in een pleeggezin en dat was best een grote omschakeling! Je merkt toch dat de mensen hier een beetje anders zijn dan in Amsterdam. Ik kan me wel goed aanpassen hoor en heb al meteen nieuwe vrienden gemaakt.
Mijn pleegmoeder is een vriendin van mijn eigen moeder, dus ze hebben regelmatig contact met elkaar. Ik kan het echt heel goed vinden in mijn nieuwe gezin, ik heb ook een pleegbroertje en pleegzusje. Ondanks dat het een vriendin van mijn moeder is, had ik mijn pleegmoeder tot de dag dat ik bij haar ging wonen nog niet ontmoet. Gelukkig hadden we meteen een klik en dat maakte het een stuk makkelijker. Mijn moeder spreek ik trouwens ook nog best vaak.
Tijdens de periodes van uithuisplaatsing heb ik het meeste gehad aan mijn moeder, want zij was er altijd om mij te steunen. Dit maakte het een stuk makkelijker om bij pleeggezinnen te wonen. Wat ik erg vind, is dat ze nooit iets aan mij hebben gevraagd rondom het uithuisplaatsen. Wat vind ik belangrijk? Wat wil ik? Ik werd nergens bij betrokken.
De verschillende voogden die ik heb gehad vond ik verschrikkelijk. Ik heb het idee dat ze nooit naar mij luistert en altijd denk dat ze het beter weet. Ik weet zelf echt wel wat goed voor me is hoor! Ook werd/word ik zo min mogelijk bij belangrijke beslissingen betrokken, wat me het gevoel geeft dat ik totaal niet serieus genomen word. Omdat ik nog steeds een voogd uit Amsterdam heb, krijg ik binnenkort een nieuwe. Hopelijk gaat het dan iets beter..
Al met al, vind ik dat er meer rekening moet worden gehouden met kinderen die uit huis geplaatst worden. Als iemand boos is, vraag dan bijvoorbeeld waarom iemand boos is, dat soort kleine dingen. Luister vooral eens naar het kind, dat werd bij mij nooit gedaan. Zorg ervoor dat het kind zich serieus genomen voelt, wat zijn/haar leeftijd ook is. Het is al erg genoeg wat ze allemaal meemaken.’