Waar ik tegen aan loop?’ – een ingezonden brief van een meisje op een gesloten afdeling voor eetstoornissen

19-08-2015 ‘Waar ik tegen aan loop?’ – een ingezonden brief van een meisje op een gesloten afdeling voor eetstoornissen

Hooi Jeugdplatform,

Ik wil graag met jullie delen waar ik tegenaanloop in de zorg en wat er verbeterd kan worden.
Ik weet niet zo goed hoe ik het moet opschrijven zeg maar, dus ik heb nu steeds het probleem opgeschreven met daarbij hoe ik denk dat het beter kan.

Waar ik tegenaan loop :

Ik wil een vaste plek
Ik ben in korte tijd veel van instelling gewisseld: ziekenhuis, dan weer kliniek, weer naar ziekenhuis, andere afdeling, verschillende instellingen voor jeugdpsychiatrie, etc.
Dit voelt heel vervelend. Ik verlang naar een plekje waar ik langer kan blijven, waar niet steeds de onzekerheid is van; waar moet ik nu naar toe, wanneer moet ik weer weg?
Bovendien duurt het bij mij altijd langer voor ik iemand vertrouw en me ergens veilig voel. Elke keer als ik me veilig begin te voelen ergens of iemand in vertrouwen neem moet ik weg. Daardoor krijg ik het gevoel steeds “gedumpt” te worden. Ik word er niet goed van.; elke plek heeft weer nieuwe mensen, nieuwe regels, nieuwe omgeving. Ik wil even rust.

Een vast aanspreekpunt voor alle jongeren
Het lijkt me ontzettend handig als je aan het begin van je opnamen een vast aanspreekpunt/persoonlijke begeleider krijgt die je door het HELE proces van instanties en ziekenhuisen en eigenlijk de zorg geen helpt.
Helpt in de zin dat die contact onderneemt tussen klinieken en ziekenhuizen enzo. En dat die persoon gewoon makkelijk te bereiken is via mail. Die persoon kan je dan ook info geven als je vragen hebt .

Geen inspraak in het geval van een dwangmaatregel
Als je een RM hebt of een dwang maatregel , heb je helemaal nergens meer inspraak meer in. Er worden gewoon beslissingen genomen waar je vervolgens mee te dealen hebt, er is geen compromis of tussenweg mogelijk.
Zo worden er bij mij bijvoorbeeld dingen besloten die ik echt niet aankan. Ik kan totaal niet in overleg over mijn eetlijst , hoe snel ik moet aankomen, en anderen dingen.
Mijn oplossing: er zou meer naar de patiënt (ondanks de RM of maartregel ) geluisterd moeten worden. Als je dan toch gedwongen bent opgenomen te worden (of iets anders), bespreek dan: wat is dan haalbaar , wat is het prettigst voor de patiënt en wat is het minst erg/ vervelend. Waar kan de patient zich nog het meest in vinden? En stel vervolgens samen met de patiënt een behandelplan op.

Strak beleid vs. individuele zorg
Deze twee dingen gaan niet samen; strak beleid en individuele zorg. Soms moet je je aan regels/afspraken houden of worden dingen besloten omdat dat nou eenmaal beleid is. Dit terwijl het niet bij de patiënt past.
Mijn advies: het beleid zou niet onschendbaar moeten zijn.. Je zou het beleid als basislijn kunnen gebruiken en er kleine aanpassingen in maken als blijkt dat dat voor de patiënt beter is.

Slechte communicaties tussen instanties
Er is vaak veel onduidelijkheid en weinig of slechte communicatie tussen ziekenhuizen en/of instanties als je van het ene ziekenhuis naar het anderen ziekenhuis gaat.
Dokters zegen verschillende dingen. Toen ik van de één naar de andere instelling ging, deed de nieuwe instelling niks met de informatie van de vorige instelling.
Voor mijn gevoel ben ik daardoor op de verkeerde plek terecht gekomen.

Als voorbeeld: de arts van de oude instelling gaf mij een minimum van 900kcal per dag, en dat we dat langzaam gingen opbouwen. Ik had al veel moeite met die eetlijst maar het lukte nog enigszins om die lijst vol te houden.
Maar toen ging ik naar de volgende instelling en toen werd mij verteld ‘nee 1500 cal is echt het minimum en we gaan het om de dag ophogen met 200 cal’. Wat nu dus totaal niet lukt en echt veel te snel gaat. Met het gevolg dat het mij niet lukt en ik veel dwang voeding en fixatie krijg. 

Het zou fijn zijn als de eetlijsten en regels niet steeds verschillen, en dat ik ook met behandelaren kan praten over de overgang van de één naar de andere plek.

Dit waren mijn zeurpuntjes tot nu toe 🙂