‘Door haar leugen is mijn leven verpest’ – een persoonlijk verhaal

17-12-2015 ‘Door haar leugen is mijn leven verpest’ – een persoonlijk verhaal

13 jaar en al volop in aanraking met justitie, beschuldigd worden van iets wat je niet gedaan hebt en vervolgens ook nog uit huis geplaatst worden vanwege verwaarlozing. Je kunt het je bijna niet voorstellen. Maar toch is dit het leven van de inmiddels 19-jarige Karim (pseudoniem). Hij wilt aan het Jeugdplatform eerlijk zijn verhaal doen, om hiermee anderen te inspireren op het rechte pad te blijven. Ook hoop hij zo een bijdrage te kunnen leveren aan de verbetering van de jeugdhulpverlening, zodat anderen de ellende die hem is overkomen bespaard blijven.

‘Mijn ouders zijn uit elkaar. Ik ben grotendeels door mijn moeder opgevoed. Ik woon samen met mijn drie broers en zus. Mijn zus woont voor haar studie momenteel op kamers. Toen ik 13 was werd ik voor het eerst aangehouden door de politie. Ik kreeg ook een advocaat toegediend. Die heb ik nog steeds. Als hij er niet was geweest had ik tot en mijn 18e nog vastgezeten. Hij heeft veel voor mij gedaan. De eerste keer dat ik in aanraking kwam met de politie had ik gestolen. Later verdachten ze mij van seksueel misbruik bij mijn vriendin. We hadden zes maanden met elkaar, maar ik had niks verkeerds gedaan. We hadden een relatie en alles gebeurde met instemming. Ik ben er ingeluisd door haar en door haar vriendinnen. Ze speelden onder een hoedje tegen mij. Ik denk dat ze spijt had van de relatie en dat ze bang was dat alles naar buiten zou komen en dat ze daarom zo deed. Ik werd dus opgepakt. Een vriendin van haar zei tegen de rechter dat alles zonder instemming gebeurde. In 2012 werd ik voor alles vrijgesproken, maar ik werd alsnog uithuis geplaatst omdat ik verwaarloosd werd. Ik was 14 toen dat gebeurde. Mijn ouders en ik stonden niet achter de beslissing om uithuis te worden geplaatst maar we lieten het toch gebeuren omdat dat toch het beste was.’

Jouw advocaat heeft jouw dus veel geholpen. Wat heeft hij allemaal gedaan?

‘Ik heb drie jaar vastgezeten. Het had meer kunnen zijn als de rechter mijn vriendin geloofde. Ik heb goed gedrag vertoond. Lief en aardig tegen iedereen gedaan en  was behulpzaam. Er was niks op mijn gedrag aan te merken. Tegenover mijzelf was ik anders. Ik beschadigde mijzelf en heb meerdere keren zelfmoordpogingen gedaan door mijzelf te snijden en dergelijke. Hierdoor moest ik nog een jaar en een paar maanden vastzitten, voor de veiligheid van mijzelf en van anderen.’

Als je terugkijkt, ben je nu een ‘beter’ mens dan dat je op je dertiende was?

Als ik ‘ja’ zou zeggen, zou ik liegen. Ik ga nog wel eens het verkeerde pad op maar ook meteen weer het goede pad op. Ik ben niet meer zoals vroeger. Ik weet nu veel beter wat ik wel en niet kan maken. Maar ik ben nog niet helemaal ‘clean’. Maar wel een veel beter mens dan vroeger.’

Wie was jouw steun binnen deze periode?

Mijn advocaat. Mijn moeder zag ik bijna nooit. Hij heeft mij echt met alles geholpen. Ik had ook een voogd. Die zei letterlijk tegen mij dat ik tot en met mijn 18e zou vastzitten. Mijn mentor, co-mentor en ouders kwamen geregeld bij elkaar om mijn voogd van gedachten te laten veranderen. Dat gebeurde uiteindelijk na 2,5 jaar, toen kreeg ik een andere voogd. Dat was een goede, maar die ging helaas opeens weg. Toen kreeg ik een ‘chagrijn’ en ook die ging snel weg. Meteen daarna kreeg ik weer een voogd. Hij gunde mij geen vrijheid. Tijdens de rechtszaak kreeg ik van hem alleen het woordje ‘verlenging’ te horen. Begin 2015 kwam iedereen naar voren en zeiden ze dat dit niet langer meer zo kan. Dat ik veel te lang heb vastgezeten. Ik moest echt lang wachten totdat ik mijn vrijheid terugkreeg. Ik ben door veel mensen begeleid en heb met veel mensen te maken gehad. Voor een mens is dat niet te doen. De helft van het jaar heb ik mijzelf alleen maar ziek gemeld. Elk mens dat ik tegenkwam moest ik letterlijk 2 of 3 uur mee gaan praten. Voor een mens is dat niet prettig.

‘In die periode heeft mijn moeder niks voor mij kunnen doen omdat mijn voogd de regie had. In het begin mocht mijn moeder niet eens wat zeggen. Op een gegeven moment mocht ze dit wel doen maar werd er niks mee gedaan. Ik kwam uiteindelijk een rechter tegen die daar verandering in bracht. Ik mocht eindelijk met mijn moeder praten en er werd naar haar geluisterd. Ik zag mijn moeder echt veel te weinig in die periode terwijl zij mij juist motiveert om goed gedrag te tonen.’

Hoe ben jij zo op het slechte pad terecht gekomen?

‘Mijn broer is ook meerdere keren in aanraking gekomen met de politie. Ze reden vaak langs ons huis. De politie bedoel ik dan. Ik zag ze vaak. En ik had ook verkeerde vrienden. Maar door die leugen van mijn vriendin is mijn leven verpest. Mijn voogden maakten het er ook niet makkelijker op. Ik zeg wat ik wil, maar de voogd maakte er het tegenovergestelde van. Zij maken overal een heel ander verhaal van en luisterden niet. Ze communiceerden niet met mijn moeder of mijn familie. De mensen van jeugdzorg mag ik gewoon niet, ze zijn veel te streng en helpen niet daadwerkelijk. De enige die ik wel mocht waren de pedagogische medewerkers. Zij waren heel goed bezig. Door hen leer je de regels echt.’

Wat doe jij nu en wat wil jij betekenen voor anderen?

‘Ik doe nu een opleiding logistiek, maar daar wil ik mee stoppen. Leren is niks voor mij. Het liefst begin ik nu gewoon met werken. Ik doe mee met het Jeugdplatform Amsterdam, omdat ik gewoon wil helpen. Jeugdzorg was niet altijd netjes.. Tenminste, dat vind ik. Ik wil dit aan het licht brengen en mijn ervaringen delen met anderen, zodat zij ervan kunnen leren.’