Leven als zwerfjongere in Amsterdam

16-06-2015 Leven als zwerfjongere in Amsterdam 

Dit is mijn verhaal over hoe ik dakloos ben geworden en mijn goede en slechte ervaringen met 5 jaar hulpverlening Amsterdam. Graag horen wij ook jouw verhaal en ideeën over een betere aanpak!

Op stage krijg een telefoontje van mijn moeder dat er een huurachterstand is en of ik het incassobureau wil bellen met de mededeling dat ik de achterstand graag wil betalen.

Zo gezegd zo gedaan. Ik bel het incassobureau op met het bericht dat ik het totale bedrag van de achterstand heb, waarop mij werd verteld dat er geen betaling meer mogelijk is en dat wij morgen uit huis worden geplaatst.
Totaal in paniek en met stomheid geslagen bel ik mijn moeder… we hebben één avond om 22 jaar van ons leven in te pakken… Ik probeer mij te vermannen op stage alsof er niks aan de hand is.

Hoe gaat het nu met school, werk, mijn toekomst?? Mijn toekomstplan was dan ook om mijn studie af te ronden, te gaan werken en het huis waar ik in opgroeide te kopen met mijn moeder.

Direct na deze onverwachte, ongelofelijk, hartverscheurende gebeurtenis konden wij tijdelijk bij een vriendin blijven, wat daardoor uit een huishouden bestond van 6 personen. Ik was erg dankbaar, alhoewel het er super druk was en wij met z’n drieën in een piepklein kamertje sliepen.
De vraag die mij de hele dag bezighield tijdens school en werk; wat ga ik doen na het werk? Ik ben moe het liefst wil ik na het werk direct naar huis, mijn tas neerleggen wat eten en bijkomen om weer verder aan mijn huiswerk te gaan….. maar ik heb geen huis dus ook geen sleutel.

Ik probeer tot rust te komen en te concentreren om een nieuwe huis te vinden, schrijf mij direct in bij Woningnet en kijk met regelmaat op verschillende woningaanbod websites. De praktijk bewees mij dat je niet 1,2,3, een huis vind in Amsterdam; de stad waar ik in ben geboren en getogen.

Door alle stress slaag ik er niet in mijn opleiding (die ik versneld mocht doen) af te maken. Het lukt mij wel mijn baan te behouden.

Een jaar later meld ik mij toch aan bij de hulpverlening, iets wat voor mij totaal onbekend terrein was. Ik krijg de urgente behoefte om weer stabiel in de maatschappij te kunnen bewegen, zo kan ik eindelijk ook mijn verhaal en behoefte uiten.

Vervolgens werd ik doorverwezen naar verschillende locaties, afdelingen en vervolgens een andere organisatie. Hier is heel veel tijd over heen gegaan, wat voor onzekerheden heeft gezorgd.
Van 2009 tot 2014 heb ik gedaan wat van mij werd gevraagd van de hulpverlenende instanties met behulp van een betrokken maatschappelijk werker die in mij geloofde. Ik had een baan, schuldregeling getroffen was structureel aan het aflossen en eens in de zoveel tijd op gesprek op locatie hulpverlening. Dit allemaal gerealiseerd zwervend in eigen netwerk.

Een traject wat maximaal een jaar zou duren is uiteindelijk 5 jaar geworden. Namelijk 5 jaar later krijg ik het nieuws dat ik word beoordeeld door de gemeente Amsterdam. Ik keek erg uit naar die dag met de hoop dat het zwervende bestaan eindelijk ten einde zou zijn. Eerste week van januari kreeg ik het bericht dat ik uit het traject werd gezet, omdat ik zelfredzaam zou zijn… Zelfredzaam??!!!! Ik heb geen huis!!
Nu 2015, 6 jaar later heb ik nog geen huis, zwerf ik nog , heb ik gelukkig nog een baan maar leef ik nog steeds in onzekerheid en heb niet het beste uit mijzelf kunnen halen.

Ik ben optimistisch, ben wel niet instaat om een opleiding te volgen door alle rumoerigheid. Ik maak me heel veel zorgen en ook om de andere 150.000 andere geregistreerde jongeren die in Nederland dak of thuisloos zijn. Ik zie om mij heen veel verlies van ambitie en gebruik van verdovende middelen.

Uit mijn verhaal wil ik meegeven hoe belangrijk efficiënte aanpak is, en dat bij uithuisplaatsing slachtoffers geïnformeerd worden over waar zij terecht kunnen.
Veel minder tussenstation en aannames vermijden. Luister en bekijk goed de situatie van het slachtoffer en werk aan de gebieden waar het nodig is.