‘Zowel mijn zoon als ik ontvangen hulp, maar nu val ik in een gat vanwege de regels…’

22-08-2016 ‘Zowel mijn zoon als ik ontvangen hulp, maar nu val ik in een gat vanwege de regels…’

Bij het Jeugdplatform horen wij regelmatig verhalen van jongeren en ouders, waarbij de hulp die zij ontvangen niet lekker loopt. Onderstaand verhaal van een alleenstaande moeder willen wij graag met jullie delen. Regels in de zorg zijn er om de hulp beter te laten verlopen, maar bij teveel regels wordt soms de plank misgeslagen. Onderstaand verhaal is hier een goed voorbeeld van. Herken jij dit in je eigen situatie? Wij horen het graag! Neem contact op met belangenbehartiger Kati via kati@jeugdplatformamsterdam.nl of 06 83531831.

 


Ik ben een alleenstaande moeder van 2 kinderen en mijn zoon van 13 jaar heeft ADHD/PDD-NOS en een probleem met boosheid. Hij staat nu op de wachtlijst voor behandeling. Wanneer dat start moet hij 5 dagen per week logeren bij de instelling en is alleen in het weekend thuis.

Zelf zit ik ook in therapie. Helaas vergoed de verzekering maar een aantal gesprekken en moet ik daarom een paar maanden stoppen. In het laatste gesprek is wel ‘borderline’ genoemd en daar ben ik natuurlijk erg van geschrokken. Vooral toen ik thuis de symptomen ging opzoeken en ik mezelf daar erg in herkende. Ik zit nu met veel vragen en emoties, maar kan dus niet verder terecht voor behandeling.. Dat kan pas over een paar maanden.

Het (tijdelijk) stoppen van mijn therapie in combinatie met de zaken rondom mijn zoon, maken het voor mij erg zwaar.

Ik val nu in een gat waarbij ik geen hulp krijg. Maar ik heb ondertussen wel de zorg voor mijn zoon en dochter, krijg 2 of meer keer per week thuis bezoek van een hulpverlener (om over autisme te leren en hoe ik met zijn gedrag om kan gaan), of moet voor afspraken naar de instelling. Dit geeft onnodig veel stress, omdat ik veel informatie krijg, van alles moet doen (huis netjes maken, zoon informeren, etc) en ik voor mijn gevoel in de gaten gehouden word. Wanneer er een hulpverlener bij mij thuis is, voel ik me ook niet vrij om te reageren op mijn zoon zoals ik normaal doe, want je hebt toch het gevoel dat je op alles afgerekend kan worden.

Wanneer mijn zoon doordeweeks uit huis gaat, zal ik ook vaak naar het huis toe moeten waar hij logeert, bijvoorbeeld voor oudergesprekken. Dit is voor andere ouders misschien vanzelfsprekend, maar voor mij is dat best zwaar. Ik heb ook nog (alleen) de zorg voor mijn dochter en moet dan dus ook oppas voor haar regelen en met mij zelf gaat het ook niet zo goed.

Dit is allemaal zo zwaar, ik stort regelmatig in en huil dan heel veel en zie het niet meer zitten. Het is erg moeilijk en kost ontzettend veel energie.. Vooral omdat ik het in mijn eentje moet doen en intensieve professionele hulp is weggevallen. Ook heb ik geen sociale kring, omdat mijn vrienden zijn weggevallen door zowel mijn eigen gedrag (er komt veel los tijdens therapie) als het gedrag van mijn zoon.

Groet,
Een alleenstaande moeder van 2 kinderen